داستان كسي كه تنها يك روز زندگي كرد

دو روز مانده بود به پايان جهان ،تازه فهميد كه هيچ زندگي نكرده ،تقويمش پر شده بود،تنها دو روز

خط نخورده باقي مانده بود.پريشان شد ،آشفته و عصباني نزد فرشته مرگ رفت تا روزهاي بيشتري از

خدا بگيرد. داد زد و بدوبيراه گفت ،فرشته سكوت كرد؛آسمان و زمين را به هم ريخت ،فرشته سكوت

كرد؛جيغ زد و جنجال راه انداخت ،فرشته سكوت كرد ؛كفر گفت و سجاده دور انداخت ،فرشته باز هم

سكوت كرد؛دلش گرفت و گريست و به سجده افتاد ،اين بار فرشته سكوت را شكست و گفت : يك روز

ديگر را هم از دست دادي تنها يك روز ديگرباقي است ،بيا و دست كم اين يك روز را زندگي كن .

لابه لاي هق هقش گفت :اما با يك روز چه كار مي توان كرد ؟! فرشته گفت :آن كس كه يك روز

زيستن را تجربه كند ،گويي هزار سال زيسته است ؛و آن كس كه امروزش را در نيابد ،هزار سال هم

به كارش نمي آيد . آنگاه سهم يك روز زندگي را در دستانش ريخت و گفت : حالا برو زندگي كن .

او مات و مبهوت به زندگي نگاه كردكه در گودي دستانش مي درخشيد ،اما مي ترسيد حركت كند ،

مي ترسيد راه برود ،نكند قطره اي از زندگي از لاي انگشتانش بريزد . قدري ايستاد... بعد با خود

گفت :وقتي فردايي ندارم نگاه داشتن اين زندگي چه فايده اي دارد ؟ بگذار اين يك روز زندگي را خرج

كنم . آن وقت شروع به دويدن كرد ، زندگي را به سرورويش پاشيد، زندگي را نوشيد و بوييد و چنان به

وجد آمد كه ديد مي تواند تا ته دنيا بدود ، مي تواند بال بزند ،پا روي خورشيد بگذارد .

او در آن روز آسمان خراشي بنا ننهاد و زميني را مالك نشد ، مقامي به دست نياورد ،اما...

در همان يك روز روي چمن ها خوابيد ،كفش دوزك ها را تماشا كرد،سرش را بالا گرفت و ابرها راديد

زير باران دويد و خنديد، به آنها كه نمي شناختشان سلام كرد و براي آنها كه دوستش نداشتند دعاكرد

او همان يك روز آشتي كرد و خنديد و سبك شد،لذت برد و سرشار شد و بخشيد،شكر كرد و آموخت و

جبران كرد،عاشق شد و نيايش كرد،لايق شد و عبور كرد و تمام شد.

او همان يك روز را زندگي كرد ،اما فرشته ها در تقويم خدا نوشتند :او درگذشت كسي كه هزار سال

زيسته بود .

سلام بر تو امام من،سلام خدا بر تو

يا ابا صالح

تكرار غريبانه روزها مرا با تو آشنا ساخت . مرا كه در نبرد با ثانيه ها شكست خورده و گريزان بودم

چشم هايم را مي بندم تا نبينم كه در تاريكي گمراهي و غفلت كدام واژه گم مي شود ،كدام صدا در گلو

مي ماند و كدامين نگاه در حسرت مي ميرد .هزار فصل را بي اميد طي كردم ،در رقابت با ثانيه ها

شكست خوردم ولحظات فراواني را بي تو گذرانيدم ((اما))

اينك با دستاني پر از نياز به سويت آمدم تا برايت از واگويه هاي دلم بگويم

دل نوشته هايم را بپذير ...

افسوس كه هيچ مصيبتي بزرگ تر از روزهاي از دست رفته نيست ...هيچ بغضي سنگين تر از بغض

حسرت بر گذشته نيست .آن روز كه در خم كوچه هاي زمان بي مهابا مي گذشتم ،مي دويدم ،بيهوده

مي تاختم ،گذشت...،اكنون ايستاده ام چشمانم نگران به آنچه گذشت

پس از بيست پاييز نمي دانم چه كردم ،بيست پاييز هديه را چگونه هدر دادم كه هيچ ندارم

هديه اي كه از سوي خدايم بود ،فرصتي براي زيستن ،نعمت حيات

كوله بارم سرشار از تهي است و لحظاتم طعم تلخ بيهودگي را نثارم مي كنند

با اين همه تا تو هستي اي عزيز اميد هم هست ،سراپا نيازم ،نياز،و به لطف و هدايت تو اميدوار

بزرگا ،عزيزا ،بالهاي شكسته ام را براي دوباره پريدن مرمت كن ،بسازم ،بارديگر دستگيرم باش

تا چشمانم بار ديگر شاهد بيهوده زيستن نباشد، اباصالح من همتي مي خواهم كه يا علي گويان

دست بر زانوانم زنم و خورشيد و ماه و ابروباران را ،تمام هستي را به هم صدايي ام به همراهي ام

فرا خوانم ؛اين حقيقت را باور دارم كه هميشه وقت براي جبران هست ،اينكه خدايي دارم كه توبه

پذير است و امامي كه در سخت ترين لحظات دستگيرم مي شود.